Het lastige aan een surfreis naar Marokko is inpakken voor drie klimaten tegelijk: een koele oceaan, een hete middag en, als je landinwaarts gaat, een koude nacht.
Voor het water
Twee zwembroeken of badpakken, want er is er altijd één nog nat. Een lycra tegen de zon en schuurplekken van de plank. Rifvriendelijke SPF 50 en een zinkstick voor je gezicht, want dat verbrandt echt. Een hoed met brede rand en slippers.
Wetsuits, planken en leashes worden door elk fatsoenlijk kamp geleverd. Je eigen plank meenemen rechtvaardigt zelden de kosten van de luchtvaartmaatschappij, tenzij je al goed surft en kieskeurig bent over je materiaal.
Voor het binnenland en de woestijn
Een warme tussenlaag en een echte jas. Droge woestijnlucht houdt geen warmte vast, dus een middag van 35 °C wordt een nacht van 10 °C, en decembernachten naderen het vriespunt. Dit is het kledingstuk waarvan mensen het meest spijt hebben het thuis te hebben gelaten, en daar is nergens een nieuwe te koop.
Ruime lange broeken en lange mouwen, handig tegen de zon en gepast in dorpen. Dichte schoenen voor de kloven en het beklimmen van duinen. Een sjaal, die echt effectief is tegen opgewaaid zand en niet alleen fotogeniek.
Kleine dingen met buitenproportionele waarde
Een hoofdlamp. Hersluitbare zakjes voor telefoon en camera, want fijn zand vindt elke aansluiting. Een powerbank, aangezien de stroom in een woestijnkamp eindig is en 's nachts vaak wordt afgesloten. Reisziektetabletten voor de bergpassen. Elektrolytentabletten. Oordoppen, voor gedeelde kamers en gedeelde tenten.
Thuislaten
Een drone: vergunningen zijn beperkt en apparatuur wordt regelmatig aan de grens ingehouden. Harde koffers, die slecht overleven op het dak van een minibus. Zware toiletspullen. Alles wat wit is en je dierbaar.
Pakken naar reisduur
Voor vier nachten aan de kust is handbagage werkelijk genoeg. Twee sets zwemkleding, drie T-shirts, één warme laag, één lange broek, slippers en één paar dichte schoenen. Kampen doen de was en alles droogt in een middag.
Voor een week met een woestijnetappe komen daar de warme jas, een tweede warme laag, een sjaal en een hoofdlamp bij. Verder verandert er niets – de woestijn vraagt om warmte, niet om volume.
Voor twee weken of langer voeg je een tweede paar dichte schoenen toe, want één paar dat permanent vol zand zit wordt onaangenaam, plus een waszakje zodat nat en droog niet langer in je bagage door elkaar lopen.
Wat het kamp al heeft
Surfplanken in verschillende volumes, wetsuits in verschillende diktes, leashes, en meestal wax en een reparatiesetje. Handdoeken voor op de kamer, maar niet altijd strandlakens – het loont te vragen. Föhns zelden. Adapters soms.
Marokko gebruikt Europese tweepins stopcontacten op 220 V, dus het grootste deel van Europa heeft niets nodig en reizigers uit het Verenigd Koninkrijk, de VS en Australië wel een adapter. Neem er twee mee als je 's nachts een telefoon en een camera oplaadt.
De zon, het werkelijke gevaar
Wat een surfreis het vaakst verpest is geen wipeout, maar verbrande schouders op dag twee die de dagen drie tot zeven ellendig maken. De Atlantische wind maskeert de hitte volledig, en het weerkaatste licht van het water verdubbelt je blootstelling.
Neem SPF 50 in plaats van 30 mee, een zinkstick voor neus en jukbeenderen omdat gewone crème binnen een uur peddelen wegspoelt, en een rashguard met mouwen. Smeer halverwege elke sessie opnieuw, niet alleen ervoor. Koop aftersun vóór vertrek; hier kost het meer en je wilt het op dag twee.
Kleding die in het water én in het dorp werkt
Wijde linnen of katoenen broeken kunnen alles: ze drogen snel, gaan over zwemkleding heen, zitten prettig bij 30 °C, en zijn gepast in een soek en in een dorpsstraat waar boardshorts dat niet zijn.
Voor vrouwen dekt een lang, licht overhemd over een badpak de loop van het busje naar het water en daarna de gang een café in, zonder je om te kleden. Het is het nuttigste kledingstuk in een Marokkaanse surfgarderobe.
Laat alles wat wit is thuis. Tussen zand, arganolie, tagine en het rode stof landinwaarts houdt wit het ongeveer drie dagen vol.
Een volledige lijst om mee te werken
Kleding: twee sets zwemkleding, rashguard, drie T-shirts, één met lange mouwen, één warme tussenlaag, één jas als je landinwaarts gaat, wijde lange broek, korte broek, ondergoed en sokken voor de dagen dat je die draagt, nachtkleding, slippers, dichte schoenen.
Water: rifvriendelijke SPF 50, zinkstick, hoed met brede rand, zonnebril met koord, aftersun, een badjas met capuchon als je in de winter komt.
Landinwaarts: sjaal of shemagh, hoofdlamp, warme muts voor december en januari, dichte wandelschoenen.
Gezondheid: receptmedicatie in de originele verpakking, rehydratiezakjes, ibuprofen, pleisters en ontsmettingsmiddel voor rifwonden, oordruppels, tabletten tegen reisziekte.
Techniek: Europese tweepinsadapter, powerbank, oplaadkabels, telefoonstatief als de woestijnhemel je iets doet, ziplockzakken.
Documenten: paspoort, verzekeringsgegevens, een geprinte kopie van je boeking, en wat contant geld in euro's om bij aankomst te wisselen.
Alleen handbagage, en hoe dat lukt
Een week aan deze kust past comfortabel in een cabinetas van 40 liter, en dat neemt de grootste bron van reisstress weg – wachten bij de band na een vertraagde vlucht, en de kans dat je tas naar Casablanca is gegaan.
De truc is dat kampen de was doen en dat alles binnen uren droogt. Pak voor drie dagen en was twee keer. Draag de omvangrijke spullen – jas en dichte schoenen – in het vliegtuig.
Schenk vloeistoffen over. Zonnebrandcrème is het enige dat het waard is ter plaatse in een volledige fles te kopen in plaats van je ermee door de controle te vechten, ook al kost het hier meer dan thuis.
Wat je daar koopt in plaats van meeneemt
Een sjaal. Ze zijn overal, ze kosten een paar euro, ze zijn beter dan wat je zelf zou meenemen, en er een kopen is twintig aangename minuten in een soek.
Arganolie en amlou, van een coöperatie in plaats van uit een luchthavenwinkel.
Pantoffels of babouches voor in huis, waarmee elke kampvloer prettiger wordt.
Niet kopen: zonnebrandcrème, die hier duurder is dan thuis; alles wat elektronisch is; en receptmedicatie die je had moeten meebrengen.
Een laatste blik voor je de tas dichtdoet
Drie vragen vangen de meeste pakfouten. Heb je iets dat warm genoeg is voor een woestijnnacht, als je landinwaarts gaat? Heb je schoenen waarmee je twintig minuten over rots kunt lopen? En heb je meer zonbescherming bij je dan je denkt nodig te hebben?
Die drie verklaren vrijwel elke 'had ik maar meegenomen' die aan het eind van een reis wordt gemeld. Vooral de jas – mensen vinden het absurd om warm te pakken voor de Sahara, en zijn er dan een nacht lang dankbaar voor.
Wees qua gewicht meedogenloos. Kampen wassen, alles droogt in uren, en niemand aan deze kust beoordeelt je outfitrotatie. Een week past in handbagage met ruimte over.
En laat ruimte over. Je komt terug met arganolie, een sjaal, specerijen, mogelijk een kleed dat je niet had gepland, en een hoeveelheid zand verdeeld over alles wat je bezit.
Pakken voor het seizoen waarin je werkelijk reist
December tot februari: voeg een echte jas toe, een warme muts en een extra tussenlaag. Woestijnnachten naderen het vriespunt en de kust is na donker koel. Je wetsuit wordt een 3/2 en een badjas met capuchon is het beste in je tas.
Maart tot mei: het makkelijkste pakken van het jaar. Een lichte jas dekt de avonden, het water vraagt nog steeds om een vol pak, en de poelen in de vallei staan op hun volst, dus neem zwemkleding mee waarin je kunt lopen.
Juni tot september: de lichtste bagage, shorty in plaats van vol pak, en aanzienlijk meer zonbescherming dan in enig ander seizoen. Ga je in die maanden landinwaarts, voeg dan elektrolyten en een hoed met brede rand toe, en reken erop dat je lange wijde mouwen prettiger vindt dan blote armen.
Oktober en november: overgang. Neem een shorty mee en reken erop dat het kamp eind november een 3/2 heeft, plus een warme laag voor woestijnnachten die al koel zijn.
De constante over alle vier is dezelfde: twee sets zwemkleding, dichte schoenen, meer zonnebrandcrème dan redelijk lijkt, en iets met mouwen.